Wiersz ·
Cząsteczka wodoru i tlenu
Zwolnić kręgi myśli i popłynąć w oceanie ukojenia.
Chcę naprzód, więcej, szybciej, porwiście. Zataczam kręgi, koła, kwadraty, tak mówią wariaty. Szybciej mówi zegar, wolniej mówi serce, szybciej mówią myśli, wolniej, a chcę więcej. Czy ja wreszcie usiądę w wygodnym fotelu spokoju, wcząsteczce tlenu i wodoru? Płynę wmyślach, ale wolniej, płynę w oceanie ukojeń. Zwalniam i czuję więcej. Wreszcie się tak nie kręcę, kręgi łagodnieją, koła maleją, kwadraty okrągleją, wszystko staje się płynne, i życie już nie jest takie dziwne. Wreszcie wszystko się układa i serce bajkę opowiada...